BioShock

Review | 22 augustus 2007 - Wat krijg je als een man met een visie een onderwaterstad laat bouwen voor de groten der aarde? Dan krijg je Rapture. Voeg daar de vondst van een zeeslak aan toe, die de genetische eigenschappen van mensen kan veranderen, en je hebt plasmids. Geef die plasmids aan mensen en je maakt er splicers van. Te veel splicers en ruzie tussen de twee grootste mannen van Rapture geeft uiteindelijk een verscheurde stad, die steeds verder uit elkaar valt en waar er slechts één kan overleven, maar welke kant ook overwint, goed en kwaad zijn niet zwart en wit en iedere partij heeft zijn schaduwkanten. En helaas zit jij midden in de puinhoop.
Je belandt midden in die puinhoop door een vliegtuigcrash. Het is eind jaren ’50 en je zit lekker een sigaretje te roken en een beetje te peinzen in je stoel als het vliegtuig ineens begint te kraken. Het volgende moment bevind je je meters onder water en moet je zwemmen voor je leven. Via een oude vuurtoren en een duikklok kom je in Rapture terecht en een aangename ontmoeting is het niet.

Een verhaal als een Harry Potter boek
Eén van de twee eerder genoemde mannen is Atlas, de tegenstander van de stichter van de stad. Hij wil er alles aan doen om de stichter van de stad, Andrew Ryan een kopje kleiner te maken. Ryan heeft de stad ooit gesticht om kunstenaars, sporters en wetenschappers een eigen thuis te geven waar ze niet belemmerd worden door de ‘minderen op aarde’. Atlas vindt dat het uit de hand is gelopen en neemt het heft in eigen handen en hiervoor kan hij jouw hulp goed gebruiken.
In het begin van de game lijkt het allemaal zo simpel, Andrew Ryan is het kwaad, Atlas is goed, de Little Sisters moeten dood en het idee voor Rapture was bijna net zo erg als de Nazi ideologie. Voor veel games zou de kous hierbij af zijn en speel je de rest van de game met deze oppervlakkige gedachte.

Bioshock is echter compleet anders, zwart is af en toe ook grijs en ook wit is niet onbevlekt. Deze nuances in het verhaal zetten je behoorlijk aan het denken en Andrew Ryan is opeens niet meer een variant van Hitler en ook bij Atlas krijg je af en toe wel eens een raar gevoel. Of wat te denken van medelijden met de Little Sisters. Deze nuances zijn prachtig uitgewerkt in een aangrijpend verhaal dat je op het puntje van je stoel brengt. Het verhaal wordt geen moment voorspelbaar en er zitten een paar heerlijke plotwendingen in.

Ook ben ik enorm te spreken over de manier waarop het verhaal gebracht wordt, het wordt niet voorgekauwd en ook krijg je geen cutscenes voorgeschoteld die nep aanvoelen. Door het vinden van audio dagboeken kom je steeds meer te weten over de achtergrond van Rapture en de gebeurtenissen die geleid hebben tot het verval van de stad. Ook zul je regelmatig door Ryan worden lastig gevallen met zijn ideeën en Atlas houdt zich evenmin stil. De omgevingen spelen ook een belangrijke rol in het ontdekken van het verhaal. Zo zul je in het begin een hoop koffers en protestborden tegen Ryan vinden en een mededeling op de muur dat transport naar de oppervlakte verboden is. Ryan heeft kennelijk geprobeerd iedereen binnen Rapture te houden.

De game speelt eigenlijk als een Harry Potter boek, je kunt niet stoppen voordat je weet wat er in het volgende hoofdstuk gebeurt, dan nog even verder en nog een klein stukje verder en nog even dit spelen. Voor je het weet ben je 12 uur verder, heerlijk.