Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer

Review | 16 augustus 2007 - Superhelden lenen zich uitstekend voor games. Jezelf superheld wanen met superkrachten in kleurrijke omgevingen, wat wil je nog meer? Toch vertikken ontwikkelaars het keer op keer iets origineels te doen met licenties waardoor games met superhelden in de hoofdrol standaard garant staan voor middelmatigheid. Fantastic four vormt hierop geen uitzondering. Lees snel verder als je wilt weten waarom je het uit je hoofd moet laten deze game aan te schaffen.

Uitbuiterij
Ik begrijp wel waarom games die gelijktijdig met gelijknamige films verschijnen over het algemeen waardeloos te noemen zijn. Ontwikkelaars hebben geen drang mooie games af te leveren omdat het een feit is dat mensen die een goed gevoel hebben overgehouden aan de film en af en toe een game spelen dit soort games blind kopen. Deze schaamteloze vorm van uitbuiterij kan mij kwaad maken omdat je als ontwikkelaar casht over de rug van minderbedeelden en je je hoofddoel als ontwikkelaar kennelijk uit het oog bent verloren, namelijk mensen een mooie game-ervaring willen bieden.

Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer is gebaseerd op de gelijknamige film en de stripboeken. De superhelden worden plots geconfronteerd met The Silver Surfer, wat betekent dat de aarde een ramp tegemoet kan zien. Terwijl de Silver Surfer over de wereld rondraast en gewapend met zijn surfplank overal chaos en vernieling achterlaat, is ook aartsvijand Dr. Doom weer van de partij. Aan het Fantastic Four-team de taak deze mannen met onheilspellende plannen te dwarsbomen.

‘Ik hoor niets, ik hoor niets!’
Mijn ervaring met deze game begon gelijk goed toen ik de game selecteerde in het Xbox 360-menu om het op te starten. Waar was de achtergrondmuziek? Niet dat het iets bijdraagt aan de game op zich, maar het geeft toch een signaal af. Kennelijk wilde Visual Concepts de moeite niet nemen dit toe te voegen.

Visual Concepts heeft er voor gekozen om de vier klassieke superhelden te voorzien van een ouderwets knokavontuur. Voordat je daadwerkelijk begint met knokken is het de bedoeling een held uit te kiezen. De game is opgedeeld in verschillende levels en die zijn weer opgedeeld in sub-levels. Na elk sub-level bestaat de mogelijkheid je superkrachten te upgraden met de punten die je in het voorgaande sub-level vergaard hebt. Deze superkrachten zal je vaak moeten gebruiken tijdens de kinderlijke ‘puzzels’ die de game kent en frustreren eerder dan dat ze uitdagen. Zo moet je zo nu en dan door middel van je onlogisch bestuurbare superkrachten een krachtveld weten te omzeilen, moet er op een bepaalde knop gedrukt worden of is het de bedoeling dat er iets stuk gemaakt wordt alvorens je verder kan.



Final Fight
Wat het vechtmechanisme betreft, deed Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer me wat denken aan Super Nintendo-klassiekers als Final Fight (!). Het is button bashen wat de klok slaat. Als er al enige vorm van tactiek om de hoek komt kijken dan wekt dat frustratie op, omdat Visual Concepts geen lock-systeem heeft toegevoegd. De krachten van de helden zijn leuk en kunnen worden gebruikt zolang de krachtmeter gevuld is, maar jammer genoeg raakt deze meter te snel op om er echt plezier van te kunnen hebben. Ook valt een gebrek aan balans op te merken. The Thing is een stuk krachtiger dan de overige helden waardoor je geneigd bent ze te negeren.