Medal of Honor

Preview - Hands-on | 23 juli 2010 - De bekende Medal of Honor-franchise wist na Pacific Assault nooit meer het daarvoor gekende niveau te halen. Nu keert het terug om een verpletterende comeback te maken en zo de strijd aan te gaan met Infinity Ward’s succesvolle Modern Warfare. Dit in een meer hedendaags (oorlogs)jasje: dat van Afghanistan om precies te zijn.

Dit heb ik gespeeld
Ik heb deze closed beta thuis in de zetel gespeeld. Dit deed ik op mijn eigen spelconsole: de PlayStation 3. De multiplayer beta is gedurende de hele maand juli te spelen geweest voor zij die een beta key in handen hadden gekregen. Het liet je beschikken over 2 maps met elk 1 specifiek speltype. De maps luisteren naar de naam Kabul City Ruins en Helmand Valley en de speltypes die te spelen waren, zijn Team Assault en Mission.

Dit is Medal of Honor
Het online luik van EA’s Medal of Honor ligt in handen van het getalenteerde DICE. Geen onbekende naam aangezien deze Zweden met hun Battlefield: Bad Company 2 beschouwd worden als 1 van de grootste concurrenten van Infinity Ward. DICE zorgde eerder al voor een meer dan knappe prestatie en weet dus waar de klepel hangt indien we het hebben over een geslaagde multiplayer. Deze keer in Helmand, een provincie van Afghanistan.

De online multiplayer van Medal of Honor plaatst je zowel in de legerlaarzen van de Amerikaanse soldaat of infidel als die van de Taliban verzetsstrijder of insurgent. In tegenstelling tot vele andere multiplayers, is de kant aan welke je staat wel van belang voor de rest van het spelverloop. Zo krijgt de verzetsstrijder vaak de opdracht het land hardnekkig te verdedigen tegen de vele Amerikanen die met geweld gebieden proberen in te nemen.

Wat de verscheidene spelmodi betreft, is er nog niet veel bekend. Wat ik tot dusver te spelen kreeg, waren 2 speltypes, Team Assault en Mission genaamd. De opzet van Team Assault wijkt niet af van die van een doorsnee Team Deathmatch: de bedoeling is om als eerste het vereiste aantal kills te maken om zo de overwinning te behalen. Team Assault vond tijdens het spelen van de beta plaats in Kabul City Ruins, een stad die al een hele tijd in aanraking is geweest met de oorlog. Zo blijkt uit de verwoeste gebouwen en voertuigen, het geronk van overvliegende F16’s en natuurlijk ook uit de naam zelf. De andere locatie waarop te spelen valt, luistert naar de naam Helmand Valley en is een meer natuurlijke omgeving: een dorre, rotsige vallei met hier en daar een geul of rivier. Bovenop bevinden zich enkele huizen (lees: krotten) uitgerust met hevig geschut. Een sterk verdedigde positie, en dat is dan ook precies waar speltype Mission om draait: het innemen van vijandelijk gebied. Telkens wanneer de aanvallers erin slagen een plaats te veroveren, schuift de strijd een linie op. Wanneer alle gebieden veroverd zijn, winnen de infidels. Gebeurt dit niet en houden de verzetsstrijders moedig stand, is het een verloren partij voor de aanvallers. Laatstgenoemden beschikken naast het gebruikelijke wapenarsenaal ook over een tank die uiterst vernietigend kan uithalen, maar zelf even snel vernietigd kan worden, mits enkele goedgemikte RPG’s van het verdedigende leger. Het verdedigende kamp heeft een munitiedepot aan hun zijde, moesten ze door hun voorraad kogels heen zijn. De teams zijn zo verdeeld dat 12 man het tegen een andere 12 man zal opnemen.

Ook verschillen de wapens naargelang het soort soldaat waarmee je speelt: de ene zal bijgevolg met een M16, M4 en M9 Pistol op pad trekken, terwijl de andere het moet doen met een AK47, RPG of SVD in zijn knuisten. Het is echter niet zo dat het ene schietijzer moet onderdoen voor het andere, de wapens zijn namelijk gelijkwaardig aan elkaar. Diezelfde wapens behoren elk tot een bepaalde class: de Rifleman, Special Ops of de Sniper. Net zoals in DICE’s andere game is het mogelijk je classes te verfijnen volgens je eigen speelstijl, dit terwijl de grootste lijnen van elke class steeds behouden blijven. Als laatste is het dan weer opvallend dat je tijdens het spelen niet over de mogelijkheid beschikt wapens op te pakken van vijanden die jij daarvoor eigenhandig naar een andere wereld hebt geholpen.

Wanneer het omleggen van tegenstanders een beetje naar wens gaat, verdien je scorechains die je kan gebruiken om of verschillende bombardementen in te roepen of je verdediging te versterken. Deze scorechains zijn vergelijkbaar met de killstreaks van Call of Duty en kunnen zowel offensief als defensief gebruikt worden. Een offensieve scorechain is een mortar strike of rocket strike die ingeroepen kan worden vanaf het moment dat je voldoende punten hebt weten te behalen. Een goed ingeroepen artilleriebombardement zal jou op zijn beurt punten verschaffen, waardoor je met nog zwaarder geschut kan komen aanzetten. De defensieve scorechains daarentegen zijn van nut voor het hele team: een radar die alle vijanden aanduidt op de map, is 1 van de opties. Je hele team bevoorraden van een verse voorraad ammunitie kan natuurlijk ook. Beide hebben hun sterke en zwakke punten, de keuze is aan jou als militair te beslissen wat je inroept.



Dit vond ik tof
Interessante setting
Medal of Honor speelt zich af in Afghanistan en dat valt er ook werkelijk uit af te leiden. Plaatsen waar je vecht, hebben een naam en bestaan ook in het echt. Tijdens het spelen van de beta heb ik me geregeld de ogen uit de kop gekeken. Niet door de graphics, die er trouwens ook best mogen zijn, wel door de ongelooflijk realistische sfeer. Zo voelt het werkelijk formidabel om als insurgent verscholen tussen de rotsen te zitten, wachtend op de Amerikanen die jij een honderdtal meter verder de heuvel op ziet stormen. Aan de andere kant: met 5 strijdmakkers aan je zijde een vijandelijke bunker binnenstormen om een lading explosieven op scherp te zetten, het voelt al even episch en deed me na het spelen van de beta reikhalzend uitkijken naar meer van dit soort oorlogstaferelen.

Hoge snelheid
1 van de redenen waarom ik zo enthousiast ben over deze game is hoe de actie naar voren wordt gebracht; een dynamisch spawnsysteem doet je vlakbij je teammates terechtkomen zodat je vrijwel onmiddellijk na je dood opnieuw midden in de strijd belandt. De maps zijn kleiner dan die van Bad Company 2 en zorgen dus voor snellere actie en een portie onversneden adrenaline in je bloed. Werkelijk nergens ben je veilig, mede door de UAV en bombardementen, en ook van bovenaf loert er gevaar in de vorm van vijandelijke snipers. Daarnaast is het geluid weer van hoogstaande kwaliteit, zoals we gewend zijn van DICE.



Hier zet ik vraagtekens bij
Identiteitscrisis
Tijdens het spelen van de beta heeft het een hele tijd geduurd vooraleer ik de controls in de vingers kreeg. Waarom? Niet omdat ik 2 linkerhanden heb, wel omdat ik in het begin de hele tijd de indruk had dat ik Bad Company 2 (of een DLC ervan) aan het spelen was. Zo haalde ik geregeld m’n mes tevoorschijn terwijl ik eigenlijk wilde bukken en gooide ik te vaak een granaat tegen iemands rug terwijl ik daar eigenlijk juist een mes in wilde planten. Kortom, ik had niet de indruk dat ik een volstrekt nieuwe game aan het testen was, wat op zich de bedoeling hoort te zijn. Dit zeker bij een game zoals deze: 1 met een heleboel potentie.

Kleine irritaties
Tijdens het spelen van de beta zelf ondervond ik enkele kleine irritaties zoals het feit dat sommige wapens te sterk zijn, in tegenstelling tot andere waarmee ik zo goed als niets was. Zo zijn de raketwerpers iets te zwak en is het ook vrij ongeloofwaardig dat, hoeveel schoten ik ook los, een auto midden op straat weigert te ontploffen. Ook werd er af en toe net iets te vaak lood in me gepompt vlak nadat ik terug op het slagveld was geplaatst. Zeker wanneer ik tot de verliezende partij behoorde. Al bij al was deze beta geen topper op technisch vlak, maar vanaf je door de zure appel heen gebeten had, kon je ervan beginnen te genieten. Er is natuurlijk nog geen reden tot paniek: het was maar een beta die we te spelen kregen en ik ben er zeker van dat DICE aan alle mankementen en dergelijke zal sleutelen om ons een kant en klare online shooter voor te zetten de dag van de release.

Dit vond ik ervan
Medal of Honor is goed op weg een oerdegelijke shooter te worden. Door de overtuigende sfeer lijk je daadwerkelijk daar in Afghanistan onder de verhitte zon te strijden en ook de snelle gameplay doet de intensiteit van de game enkel ten goede. Hopelijk weet Medal of Honor zich echter nog voldoende te onderscheiden van Bad Company 2 en Modern Warfare 2. Momenteel lijkt, nee is, het gewoonweg een combinatie van beide online shooters en daar ben ik niet bereid voor de volle prijs te betalen. Ja, het is logisch dat de multiplayer veel weg heeft van Bad Company 2, aangezien DICE zijn stempel erop heeft weten te drukken. Dat is zeker geen slechte zaak zolang men bij EA maar met genoeg vernieuwend of authentieks weet te komen. Want het recept voor een goede shooter hebben ze zeker en vast, nu nog de bereiding en het resultaat zelf.

Medal of Honor wordt ontwikkeld door EA LA en DICE. De single player is in handen van EA LA, eerder developer van de originele Medal of Honor uit '99, Medal of Honor: Underground, Frontline, Rising Sun, Pacific Assault, European Assualt en Airborne. DICE ontwikkelt de multiplayer en zij zijn natuurlijk bekend geworden met de Battlefield serie. De game komt op 15 oktober 2010 uit voor de PC, PlayStation 3 en Xbox 360.