Alan Wake

Preview - Hands-on | 23 maart 2010 - De grenzen van entertainment lijken, met games voorop, steeds meer te vervagen. Het grootste compliment dat je een ontwikkelaar vandaag de dag kunt geven schijnt te zijn dat je hem vertelt dat zijn game een filmische ervaring is. Heavy Rain nam dat heel erg letterlijk, maar ook de Xbox 360 krijgt een game die entertainment en interactie versmelt. Alan Wake pakt dat wel anders aan, maar ook deze titel moet meer zijn dan een game.

Dit heb ik gespeeld
Ik kreeg de kans om bij Microsoft op kantoor 1 level van ongeveer 1 uur te spelen, daarachter zat nog een korte ‘bonus’ geplakt van 5 minuten uit een later level. Daarvoor had ik samen met de andere aanwezigen al een level van wat verder in de game geshowd gekregen.

Dit is Alan Wake
Alan Wake is niet alleen de naam van de game, maar ook het hoofdpersonage van de game. Alan is een succesvolle bestseller auteur die al 2 jaar last heeft van een writer’s block. Zijn vrouw neemt hem mee naar het idyllische stadje Bright Falls, zogenaamd om er een weekendje uit te zijn. Eigenlijk is ze je chagrijnige gedrag waarschijnlijk zat en hoopt ze dat je weer inspiratie opdoet in Bright Falls. Net zoals je literaire agent, die om de 2 minuten aan de telefoon hangt.

De grote vijand in de game is een zogenaamde ‘dark presence’, iets dat het stadje Bright Falls en haar omgeving volledig overneemt. Deze dark presence is niet 1 vijand, maar maakt alles tot je vijand, de inwoners van het stadje Bright Falls zelf, dieren, maar ook voorwerpen. In de demo kreeg arme Alan onder andere auto’s, katrollen met telefoonkabel en rotsblokken naar zijn hoofd gesmeten. En bijna verpulverde een op hol geslagen graafmachine de schrijver.

Donker bestrijd je natuurlijk met licht en dat licht is geen heilig aura, nee, gewoon huis-tuin-en-keuken zaklampen, flare guns, lichtfakkels of een enorme schijnwerper. Je voorraad lichtfakkels is onbeperkt, maar voor je zaklamp moet je af en toe nieuwe batterijen hebben, het is dus veel kastjes en kratten afzoeken. Om je vijanden te verslaan is een combinatie van licht en kogels nodig, door je batterij te overchargen vertraag je de tijd en lossen je tegenstanders ‘langzaam’ op. Hoe langer je de lichtbundel op een vijand richt, hoe minder kogels er nodig zijn.

Die balans tussen het gebruik van je batterijen in je zaklamp en je kogels is een delicate. Veel munitie krijg je niet, evenmin als batterijen. Je batterij laadt gelukkig wel op als je deze even niet gebruikt en hij nog niet helemaal leeg is. Dat betekent dan wel weer dat je op dat moment je vijanden met veel meer kogels moet omleggen. Hierbij komt nog dat je vijanden regelmatig even onzichtbaar worden om dan 3 meter verder of vlak voor je neus op te duiken.

Alan Wake draait natuurlijk om het verhaal en dat verhaal heb jij schijnbaar zelf geschreven. Of in ieder geval, als je de pagina’s uit het manusscript moet geloven die je vindt. Deze pagina’s vormen samen met de ‘inner monologue’ die Alan Wake met zichzelf houdt de support van het verhaal. Een beetje zoals de audio diaries in BioShock.



Dit vond ik tof
Goed verhaal
Remedy heeft altijd trots rondgebazuind dat Alan Wake echt een goede psychologische thriller is en hoe dichter we bij de release komen, hoe meer ik daarvan overtuigd raak. Remedy brengt het verhaal niet alleen via strak geregisseerde cutscenes en pagina’s uit het manusscript van Alan Wake, maar ook de zogenaamde ‘inner monologue’ die Wake regelmatig met zichzelf voert. Ik moet zeggen, het is in het begin redelijk weird om Alan continue in zichzelf te horen babbelen, maar het werkt wel.

Licht vs. duister werkt
Hoe cool kan een zaklamp zijn? Nou, ‘Alan Wake cool’. Met een zaklamp je vijanden beschijnen en ondertussen proberen je batterij net niet op te laten gaan, zodat deze vanzelf weer oplaadt klinkt misschien niet heel stoer, maar is het wel. Zeker het vertragingseffect als je de zaklamp overcharged vond ik erg gaaf. De flare gun is ook een leuk speeltje, dat is een beetje de rocket launcher van Alan Wake, erg bruut.

Gevoel van vrijheid
De grootste verandering in Alan Wake in de tijd dat de game in ontwikkeling is geweest, is de verandering van sandbox naar een meer lineaire game. Niet zo gek, aangezien het vertellen van een goed verhaal op de manier die Alan Wake beoogt gewoon een strakke regie vereist. Toch zijn er nog wel wat elementjes uit free-roam games overgebleven. De levels spelen zich af in en om Bright Falls en ik kwam dan ook flink wat weidse vistas en grote levels tegen. In het level dat ik zelf speelde kon ik bij de start het doel al zien, maar het duurde nog ruim 45 minuten voordat ik er eindelijk was.

TV-serie feel zorgt voor spanning
Alan Wake is ingedeeld in episodes en al heb ik maar 1 episode kunnen spelen, het gaf wel gelijk een goed gevoel van spanningsopbouw. Iedere episode begint met een recap van wat er gebeurt is en eindigt met een ‘to be continued’. Combineer dit met een lekkere cliffhanger aan het einde en je smacht naar het volgende level. Natuurlijk eindigen veel games hun levels met cliffhangers, maar Alan Wake doet het dusdanig bewust dat je echt heel graag wilt weten wat er gaat gebeuren, althans, ik wilde dat wel!



Hier zet ik vraagtekens bij
Her en der beetje gedateerd
In de video preview zegt Oskari Häkkinen wel dat ze er hard aan werken om te zorgen dat Alan Wake technisch up-to-date blijft en daar slagen ze bij Remedy goed in. Toch heeft Alan Wake wat ruwe randjes waardoor je ziet dat de game al lang in ontwikkeling is. Niet alle in-game textures zijn even scherp en ook op het gebied van lip-sync en animaties heb ik de laatste tijd al beter gezien. Betekent niet dat het slecht is, of achterhaald, maar het technische wonder dat iedereen bij de aankondiging van de game voorspelde gaat Alan Wake niet worden.

Dit vond ik ervan
Bij iedere trailer van Alan Wake die er de afgelopen 5 jaar uitkwam was ik blij dat de game er nog goed uitzag, maar ook wel bang dat de titel uiteindelijk toch verouderd zou zijn. Na een speelsessie durf ik te zeggen dat van serieuze ouderdomsverschijnselen echt geen sprake is. Sterker nog, Alan Wake is een behoorlijk frisse game, de aanpak van licht tegenover duister is erg interessant en vooral goed uitgewerkt. Het maakt de game meer dan een standaard action adventure met wat schietelementjes. Ik ben ervan overtuigd dat Alan Wake een toffe avonturengame gaat worden en de game heeft de potentie om uit te groeien tot veel meer dan dat.