Dark Void

Preview - Hands-on | 16 november 2009 - Het hoesje van Dark Void deed mij denken aan dat van Iron Man. Maar Dark Void lijkt qua verhaal in de verste verte niet op die film en bovendien is het ook helemaal geen filmgame. Toch deed het me tijdens het spelen, meerdere malen denken aan andere titels uit zowel de film als gamewereld. Biedt Dark Void qua verhaal en gameplay nog wel de nodige vernieuwing of denkt men straks tijdens het spelen constant: “Hey… ik ken dit ergens van”.

Jij bent cargo piloot William Agustus Grey (Will) en tijdens een van je vluchten, waar je ex-vriendin (Ava) toevalligerwijs ook bij betrokken is, stort je neer in de Bermuda driehoek. Daar kom je al gauw in aanraking met robotachtige wezens die jou en je metgezel om het leven proberen te brengen. Je hebt op dat moment nog geen idee waar je in beland bent en waar die vijandige aliens vandaan komen, maar het is duidelijk dat je niet bij het vliegtuigwrak moet gaan zitten wachten. Daarom trekken jullie dieper de jungle in, op zoek naar hulp en een verklaring.

Stukje herkenning
Op dat punt deed de game mij al denken aan 3 andere titels. Will lijkt namelijk erg op Nathan Drake en ook qua humor zijn die twee goed op elkaar afgestemd. De eerste tegenstanders die je tegenkomt, leken rechtstreeks uit de film I, Robot te zijn gewandeld en de manier waarop zij met futuristische wapens schieten, die je ze vervolgens lekker afhandig kan maken, deed mij sterk denken aan Resistance. In mijn ogen, geen goede voorbode. Bovendien, op het moment dat Will en Ava besluiten dit alles eens even tot de bodem te gaan uitzoeken, neemt Ava je op sleeptouw en begint ze voor je uit te rennen. Niks mis mee, want Ava is niet onaardig om naar te kijken en ze heeft een achterste dat voldoet aan alle maatstaven waarmee wij tegenwoordig meten in onze maatschappij. Maar de manier waarop ze rent is dan weer bijna lachwekkend. Als een in haar been geschoten paard, galoppeert ze voor je uit en ik maar fronsend naar het beeldscherm staren, terwijl ik Jelle stilletjes vervloekte, omdat hij me met deze game had opgezadeld. Het is maar goed dat ik even verder heb gespeeld, want tjonge jonge, WAT ZAT IK ER NAAST!

De wereld die Dark Void heet
Toen ik eenmaal wat verder in de game geraakte, het een beetje duidelijk werd waar ik in beland was en ik niet meer na hoefde te denken over de controls, maar kon overschakelen op de automatische piloot, ging er ineens een heel andere wereld voor mij open. Ava blijft gewoon een doos, want jullie raken constant van elkaar gescheiden of ze laat zich weer eens veel te makkelijk gevangen nemen. Dat is echter weer een reden voor Will om zich op te werpen als redder in nood en dus mag jij weer lekker door de wereld die Dark Void heet gaan banjeren. Dat is absoluut geen straf, want de controls werken goed, het leveldesign is tof en er gaat wonder boven wonder ook nog een aardig verhaal schuil in Dark Void.

Dark Void is een 3rd person shooter, waarbij je handig gebruik maakt van je omgeving. Muurtjes, rotsen en bomen dienen als beschutting terwijl de vijand zijn magazijn op je leeg probeert te schieten. Vanuit die beschutting kan je hen ook weer slim bestoken, zonder dat je meteen doorzeefd wordt. Je kunt nauwkeurig aanleggen, maar ook gewoon je gun langs of boven de beschutting uit steken en zonder te kijken lekker in het rond maaien. Dit type gameplay zagen we natuurlijk al eerder in games als Gears of War en Uncharted, maar dat mag de pret niet drukken. Het duck and cover systeem lijkt ook in Dark Void prima te zijn uitgewerkt en wist mij tot op heden nog een moment te vervelen.



Verticaal knallen
Daar komt bij dat je gaandeweg natuurlijk wat nieuwere wapens tegenkomt en opeens een jetpack op je rug krijgt gebonden. Die hebben de mannen van Airtight Games zeer puik in de gameplay verwerkt. Zo ben je niet langer beperkt tot horizontale schietpartijtjes, maar wordt je nu ook regelmatig door de tegenstander van boven bestookt, terwijl jij een tiental meters daaronder aan een richel hangt. Je kan er voor kiezen om hem om te leggen middels wat welgemiste schoten, maar je kunt jezelf ook met je jetpack omhoog lanceren, de robot in zijn gezicht smacken met je wapen en hem vervolgens over de rand trekken.

Dankzij die jetpack zit er flink wat variatie in de levels. Zo heb je gewoon groundlevels, waarbij je voornamelijk op vaste bodem vertoeft, maar zijn er ook delen in het spel waarin je uitsluitend door de lucht raast. Dat de controls op vlieggebied een stuk minder solide in elkaar zitten dan de rest van de game is jammer, maar het is mogelijk dat daar nog aan getweakt wordt aangezien de game pas begin 2010 verschijnt. Er zitten nog wel meer foutjes in Dark Void. Zo wilde ik eens over het randje van een afgrond turen, toen bleek dat ik die rand al ruim een meter gepasseerd was en ik op magische wijze in de lucht bleef hangen. Dat had niks met mijn jetpack te maken, maar was gewoon een foutje in het spel. Omdat ik tot dat punt al aardig wat plezier uit de game had gehaald, was ik bereid dit door de vingers te zien. Echter, het gebeurde later in de game nog een aantal keer en als je als ontwikkelaar een absolute topper wilt neerzetten, dan kan je je dit soort kleine foutjes eigenlijk niet permitteren.



Potentiële topper
Zodoende lijkt Dark Void best wel een toffe game die hier en daar gewoon nog een beetje gepolijst moet worden. Het bevat een aantal herkenbare elementen, maar zal naar mijn mening niet zo gauw resulteren in een 13 in een dozijn game. De jetpack is een fantastische toevoeging en stelt de speler tot zoveel meer in staat dan wanneer deze was weggelaten. Tel daar een aardig leveldesign en een verhaal, dat langzaam op gang komt, maar wel steeds beter uit de verf komt bij op en we zouden hier zomaar de eerste topper van 2010 in handen kunnen hebben. De game is niet perfect, met wat overduidelijke bugs hier en daar en flightcontrols die maar moeilijk onder de knie zijn te krijgen, maar er kan nog eventjes aan gesleuteld worden door de ontwikkelaar. Het zou mij in ieder geval niks verbazen als deze titel straks hoge ogen gaat gooien!