Hands-on: Bioshock

Preview | 12 juni 2007 - Het vliegtuig waar ik in zit stort neer in de zee, ik word uit de romp gelanceerd en zwem naar boven. Ik voel de druk op mijn longen, maar zie ook de flikkering van de zeespiegel. Hijgend kom ik boven, gelukkig, ik leef nog. Ik drijf wat rond, overal om me heen brandende olie op het watervlak. Ik blijf stil op mijn plek drijven. Wat gaat er nu gebeuren vraag ik me af? Niks, de cutscene waar ik in zat is namelijk afgelopen. Ik was echter zo druk bezig met ‘mijzelf’ en de overgang van cutscene naar gameplay was zo naadloos, dat ik geen idee had dat ik zelf actie moest ondernemen. Ondertussen staat de producer van Bioshock achter me te grinniken, die had weer een journalist te pakken. ‘Welkom in Bioshock’, zegt ie, ‘en dit is nog maar het begin’.

Rapture
Na deze eerste kennismaking zoek ik snel een uitweg uit het water. Een vaag eilandje met een vuurtoren erop doemt iets voor me op en ik zwem er naar toe. In de vuurtoren zit een liftje waar ik in kruip. Als ik op de knop druk, kan ik me wel voor mijn kop slaan. De lift is namelijk helemaal geen lift, maar een capsule die recht naar beneden duikt, de zee in. Ik stik echter niet en ik zink ook niet verder af, wel zie ik onder me een prachtige verschijning. Er is een hele stad op de zeebodem gecreëerd. Het is Rapture. Een stad, naar wat ik later leer, die gemaakt is om de ultieme samenleving te vormen, mensen leven in vrede, iedere mens is een soort übermens. Het experiment is alleen gruwelijk fout gegaan, iets wat ik aan den lijve ga ondervinden.

Plasmids
Bij het betreden van Rapture word ik al snel belaagd door mensen, of nou ja mensen, zombies eerder. Het zijn mensen die gemuteerd onder de invloed van Plasmids, het zijn splicers. Ik maak er zelf ook snel genoeg kennis mee als ik een Plasmid oppak en mezelf ermee injecteer. Je voelt een stekende pijn en gaat compleet knock-out. Als ik bijkom glijden er elektrische schichten langs mijn armen en lijk ik wel een levend onweer. Ik kan bliksemschichten uit mijn arm schieten.



Holy shit, wat is dat. Er buigt zich een klein meisje over me met een reusachtige spuit, wat de hel, rot op, raar kind. Ik grijp haar bij haar jurk, maar krijg direct een mep die aanvoelt alsof ik net met een honkbalknuppel geslagen ben. Niet zo’n vreemde vergelijking, het is namelijk een mep van een Big Daddy. David, de man die me al sinds de capsule van raad voorziet, vertelt me dit later. Deze gevaartes beschermen de kleine meisjes, Little Sisters genoemd. Een Little Sister was ooit een lief, klein meisje, maar door de gruwelijke experimenten in Rapture zijn ze veranderd in Adam zuigende monsters. Dat klopt, Adam zuigende monsters, ze proberen de stof die ervoor zorgt dat je de Plasmids kan gebruiken uit lijken te zuigen. Iedereen in Rapture zit daarom achter de Little Sisters aan, zij zijn de grote bron van Adam.

Red mijn vrouw en kinderen
David heeft me verteld dat zijn vrouw en kinderen nog ergens in Rapture zijn. Hijzelf zit op de één van de bovenste niveaus, maar zijn vrouw en kinderen zitten vast onderin Rapture, waar ik ook zit. Dat heb ik weer, eerst crasht het vliegtuig, dan kom ik in deze compleet gestoorde wereld terecht en dan wil die vent ook nog dat ik zijn gezin redt. Het is dat dit de enige fatsoenlijke mogelijkheid is om weg te komen, maar anders kon hij het bekijken.

Woooh, daar zijn weer een paar van die splicers. De sukkels staan in een plas water en met mijn elektrische Plasmid zet ik die plas zo onder stroom. Kijk ze eens dansen. Haha, hadden jullie niet gedacht he, sukkels.



Turrets
Tot zover valt het allemaal nog wel mee, ik begin zelfs handig in het afmaken van gemuteerde figuren te worden. Maar dan, ik schiet een hoek om en zie de kogels om me heen vliegen. Snel duik ik weer terug, een turret, zo vertelt David me. Ik duik terug de hoek om, schakel de turret met een elektronische schok tijdelijk uit en hack het ding. Zo, die werkt nu voor mij. Alles wat mijn vijand is, is ook zijn vijand.