Midnight Club: Los Angeles

Member Review | 22 februari 2010 - Vijf jaar geleden maakte ik kennis met Midnight Club 3: DUB Edition, een actievolle arcade racer waarin het tunen van wagens een grote rol speelt. De game was van begin tot eind zeer vermakelijk en deed me verlangen naar een opvolger. Deze opvolger werd in het najaar van 2008 echter overspoeld door andere titels zoals Gears of War 2, Fallout 3, Saints Row 2, Guitar Hero: World Tour en meer. Nu, ruim één jaar later, is Midnight Club: Los Angeles dan eindelijk aan de beurt.

In deze review behandel ik alleen de singleplayer vanwege mijn slechte internetverbinding in Ierland. Het eindcijfer is dan ook enkel gebaseerd op de singleplayer ervaring.

Zoals de titel doet vermoeden speelt MC:LA zich af in "The City of Angels". De stad is redelijk groot en biedt voldoende afwisseling. Zo kun je de Santa Monica Boulevard onveilig maken, met je motor door de Hollywood Hills scheuren, of in Downtown L.A. de verkeersdrukte opzoeken. Tevens kun je de stad flink uitbreiden met gratis downloadable content. Om dit gebied van races te voorzien moet je echter wel in de buidel tasten.

Grafisch is het spel dik in orde. De voertuigen zijn zeer gedetailleerd en de verschillende delen van de stad zijn mooi vormgegeven en sluiten goed op elkaar aan. Ook de manier waarop voetgangers reageren op de racers is goed uitgewerkt. In tegenstelling tot veel andere games rennen voetgangers niet hysterisch weg als je enigszins in de buurt komt, maar ze springen wel degelijk aan de kant als je een stoepje meepakt. Verder zien de cutscenes er ook netjes uit.

Het verhaal is erg oppervlakkig, zoals je van een arcade racer kunt verwachten. Je begint als rookie onderaan de ladder in een oud barrel van een wagen. Door het winnen van races verdien je geld en respect en speel je tevens nieuwe voertuigen en onderdelen vrij. Op deze manier werk je jezelf langzaam naar de top om uiteindelijk City Champ te worden. Geen vernieuwend concept, maar je koopt MC:LA natuurlijk voor de snelle actie en daar ontbreekt het niet aan.

Je kunt vrij rondrijden in L.A. waarbij potentiële tegenstanders op je (mini)map worden aangeduid met een groen, geel, oranje of rood icoontje, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad. In het begin zul je vooral de groene races uitkiezen want het spel is uitdagend, zeer uitdagend. Dit komt voornamelijk omdat je nooit een grote voorsprong kunt opbouwen. Als tegenstanders achter liggen gaan ze gewoon harder rijden, foutloos wel te verstaan. Een foutje tegen het einde van de race wordt dan ook hard afgestraft, wat de nodige frustraties oplevert.



De uitdaging in het spel verdwijnt echter als sneeuw voor de zon wanneer je op een motorfiets gaat rijden. Motoren zijn niet alleen veel sneller dan auto’s, maar ook veel behendiger, waardoor bochten rustig met 200 mph genomen kunnen worden. Dit is zelfs voor de AI niet bij te houden. Gelukkig kun je niet elke race in een voertuig naar keuze starten. Sommige races krijg je een wagen toegewezen en andere races vereisen een bepaalde klasse (tuner, muscle, exotic etc).

Ondanks de genoemde minpuntjes is MC:LA zeer vermakelijk. Het spel mag dan bij vlagen frustrerend zijn, maar de races zitten vol met actie en blijven tot de laatste seconde spannend.
Waar Midnight Club 3: DUB Edition nog helemaal draaide om het tunen van auto’s is dat hier helemaal niet meer zo. Je kunt nog steeds genoeg rommelen aan je auto’s, maar dit heeft geen invloed meer op je reputatie. Je besteedt dus minder tijd in de garage en meer achter het stuur.