Dante's Inferno

Member Review | 8 februari 2010 - Het lijkt wel of 2010 het jaar is van de hack ’n slash games. Na Bayonetta en Darksiders gehad te hebben en met God of War III nog te komen, krijgen we nu van EA en Visceral Games Dante’s Inferno. Deze mengt zich in de strijd voor de hack ’n slash game van dit moment. Kan de game zich staande houden tussen deze pareltjes? Of gaat Dante’s Inferno hier aan onderdoor?

Het verhaal
De game begint eigenlijk best sterk. Je start in Acre als ridder Dante in de 3de kruistocht. Na een veldslag krijgt Dante een mes in rug en dat betekend het einde van onze held. Of toch niet? De dood komt je halen maar je geeft je niet zomaar gewonnen en gaat het gevecht aan. Wonder boven wonder is de Dood geen partij en neem je zijn wapen om de Dood te doden. Het klinkt allemaal raar maar je gaat tenslotte naar de hel. Na de strijd gaat Dante naar huis toe om zijn vrouw weer te zien. Bij thuiskomst ontdekt Dante zijn vader dood op de vloer. Hij rent naar buiten en waar hij Beatrice, zijn vrouw, dood op de grond ziet liggen. Hij neemt haar in zijn armen waarop haar ziel uit haar lichaam stijgt en Lucifer bij haar staat. Ze heeft een deal gesloten met Lucifer met het vertrouwen dat Dante haar nooit zou bedriegen. Tijdens de kruistocht is dit toch gebeurd waardoor Dante zijn vrouw moet afstaan aan Lucifer. Dit laat Dante natuurlijk niet gebeuren en zet de achtervolging in. Doel van de missie? Beatrice redden van Lucifer.

The Nine Circles of Hell
De hel bestaat uit negen ‘cirkels’ welke je een voor een moet doorlopen, op zoek je jou Beatrice. Bij deze ‘cirkels’ moet je denken aan bijvoorbeeld Lust waar alles gebaseerd is op vrouwen, sex en overspel. Zo hoor je vrouwen op de achtergrond kreunen en je vijanden zijn vrouwen met blote boezem en een rare interesse in jou. Maar ook Greed wordt behandeld in de hel. In die cirkel worden de zielen gestraft van de mensen die alles aanpakten wat ze konden krijgen.

Gameplay
De gameplay van Dante’s Inferno is alles behalve vernieuwend. Zo is dit sterk in vergelijking met games als Devil May Cry, God of War en Darksiders. Maar ja die games lijken ook allemaal erg op elkaar en om nou niet te gaan voor het vergelijken want dan blijft er weinig originaliteit over. Als je zo plat kijkt lijken alle shooters bijvoorbeeld ook op elkaar. Nee waar Dante’s Inferno het van moet hebben is het Punish en Absolve systeem. Straf je de zondaar door de zeis door hem te halen of vergeef je de zondaar door je heilige kruis op hem te richten. Dit doe je niet alleen bij de monsters waar je tegen vecht maar onderweg komt je zogeheten shadows tegen. Deze shadows zijn schimmen van bekende mensen die door de jaren heen van alles hebben uitgevreten. Van moord tot overspel. Aan jou de keuze om ze te verlossen of te straffen.

De morele keuze die je maakt met de shades hebben effect op Dante. Zo kun je kiezen voor twee verschillende paden namelijk "Holy" en "Unholy". De zeis die je van de Dood overneemt kun je monster "Punishen" wat je punten geeft op je "Unholy" pad. Daarnaast krijg je een Kruis die ervoor zorgt dat je "Absolve" kunt kiezen. Deze geven je punten voor het "Holy" pad. Natuurlijk is dit heel erg mooi maar deze paden hebben beide hun eigen upgrades voor je wapens en voor nieuwe moves.



Collectibles
Deze game schroomt niet in het hoekje van de collectibles. Zo kun je alle shades opzoeken, 30 munten verzamelen (met Judas als bijbelse text hierbij). Nu zijn de shades handig om te zoeken in verband met je upgrades van je Holy/Unholy pad maar de munten bieden voor de rest niets toe. Enkel 3 achievements.

Naast deze collectibles heb je ook Relics die je kunt verzamelen. Deze zijn in de vorm van demonische hondenbeelden verspreid door de hel en geven je zeker een reden om ze op te zoeken. Deze relics geven je namelijk extra krachten. Ook krijg je relics door veel met Virgil The Guide te praten voor bepaalde achtergronden van de cirkels in de hel.

Graphics
De omgevingen van Dante’s Inferno zijn erg hulpzaam bij deze game. De omgevingen doen het thema van de cirkel waar je je in bevind wel eer aan. Hier dragen de monsters dan ook weer eer aan. Zoals ik net al aangaf krijg je in Lust de naakte vrouwen, in Gluttony kom je ook in oog te staan met dikke vette monsters die je op de meest smerige manieren om het leven proberen te brengen. Dit ademt de sfeer uit die de game nodig is. De graphics van deze game zijn dan weer niet van hoogstaand niveau. Denk nu niet dat de game grafisch niets voorstelt want dat is absoluut niet het geval maar het had beter gekund.

Geluid
Nu hebben we natuurlijk nog niet alles gehad van de game want naast alle pracht en praal hebben we ook nog het geluid. Om de sfeer over te brengen van deze game hebben ze bij Visceral Games zeker hun best gedaan. Krijsende, kreunend, smekende en bedreigende stemmen die constant op de achtergrond zitten. Dit komt de sfeer van de game zeker ten goede, zeker als de omgevingen je nog niet over de streep hebben getrokken. Het nadeel van het geluid is dat het op een gegeven punt nogal eentonig wordt. Erg veel verandering zit er door de hele game niet in.

Epic?
Waar de game eigenlijk echt zijn minpunten laat zien is tijdens de boss-fights. Deze hadden veel beter gekund. Het gevoel zoals je krijgt bij God of War en Darksiders als je een boss neerhaalt mist volledig bij Dante’s Inferno tot de laatste boss aan toe. Dit is erg jammer want ondanks de omvang van sommige bazen hebben ze mij niet weten te bekoren. Epic boss-fights? Nee, zeker niet.