Assassin's Creed 2
Member Review | 27 december 2009 - Ik heb nooit de standaardbaantjes geambieerd die men vaak als kind verafgoodde: vuilnisman, politieagent en brandweerman waren niks voor mij. Toen ik nog klein was, wilde ik bij de McDonald's werken. Later besloot ik dat striptekenaar mijn toekomstige baan zou worden. Heel veel twijfel later lag mijn toekomst in de journalistiek. Nu weet ik beter. Om het sterker te zeggen: ik ben al datgene waarvan ik droomde. I am... an assassin.
Beter goed gejat dan slecht verzonnen, zo luidt het gezegde waarmee je een samenraapsel van allerlei solide, gestolen ideeën toch glans kunt geven. Ik had, toen ik net begon met het spelen van Assassin's Creed II, even dit gevoel. Gelukkig bewees Ubisoft al snel haar kunde door enkel de écht goede vondsten van haar inspiratoren te gebruiken in de opvolger van Assassin's Creed. Assassin's Creed II bundelt namelijk het beste van Zelda, GTA en Prince of Persia en vermenigvuldigt het met een 'awesome-factor' van jewelste. Action-adventure-gameplay in een non-lineaire, open wereld vol (zij)missies waarin alles beklommen kan worden, werkt!
Barman als proefkonijn
Niet alleen de combinatie van deze inspiratiebronnen maakt van Assassin's Creed II een uiterst toffe game, maar ook de algehele setting getuigt van klasse. Je speelt namelijk als Ezio Auditore da Firenze in het Italië van de renaissance. Ezio is een jonge Florentijnse knaap uit een welgestelde familie, die aan het begin van het spel verraden wordt. Ezio's vader en broers worden opgehangen, maar hijzelf weet te ontkomen. Vanaf dan begint zijn tocht om wraak te nemen op de verantwoordelijken voor dit verraad.
In zowel Assassin's Creed als in de opvolger staan Desmond Miles en de Animus centraal. Desmond is een barman, de Animus een machine die met behulp van DNA herinneringen van voorouders in beeld brengt. Desmond wordt in deel één ontvoerd door het farmaceutische bedrijf Abstergo, de Animus getest door dezelfde instantie. Dit leidt tot het gebruiken van Desmond als proefkonijn en in die rol komt hij achter het levensverhaal van zijn voorouder Altaïr, een lid van de Assassijnen die de Derde Kruistocht naar Het Heilige Land heeft meegemaakt.
Dit plot is de basis van het eerste deel; in Assassin's Creed II kruipt Desmond in een verbeterde Animus om het geheugen van een andere voorvader, Ezio dus, te verkennen. De 'storyline' in deel twee is wat minder. De gebeurtenissen zijn meer cliché en de Desmond-verhaallijn is moeilijk te begrijpen voor diegenen die de eerste Assassin's Creed niet gespeeld hebben.
Killer app
Ik had nooit gedacht dat moorden bevredigend zou kunnen werken. Toch weet Ezio deze lugubere bezigheid op te waarderen tot vermaak. Enerzijds komt dit door de vele mogelijkheden waarop je bewakers en hoge piefen kunt doden. Met de 'hidden blade' verras je elke onoplettende persoon, een zwaardgevecht levert pas voldoening op als je de tegenstander met een counteraanval aan het metaal spiest en het blijft keer op keer tof om een boogschutter van het dak te zien vallen nadat je van een redelijke afstand een mes in zijn richting hebt gegooid.
Assassin's Creed II draait echter niet alleen om het vermoorden van iedereen die jou tegenwerkt, waardoor de ietwat monotone gameplay uit deel één snel vergeten zal zijn. Alhoewel de tegenstanders met een beetje techniek nooit onoverkomelijk zullen zijn, is het soms handiger op te gaan in de massa en je onopvallend een weg te banen naar een gegeven bestemming. Hoe meer je moordt, des te beruchter je wordt en des te sneller je immers aangevallen wordt door guards. Soms is het zelfs noodzakelijk zo anoniem mogelijk te blijven, aangezien de vrienden naar wie je je begeeft niet graag geassocieerd worden met een sluipmoordenaar. Het kunnen inhuren van een groepje prostituees of dieven maakt niet opvallen overigens net iets gemakkelijker.
Hiernaast zijn er nog genoeg andere zaken om je mee bezig te houden, waarbij enige verzameldrang echter wel aan te raden is. Het vinden van tombes van vroegere assassins (een soort mini-Zelda-kerkertjes) om eeuwenoude 'seals' te verkrijgen, het zoeken naar veren voor je moeder die in shock is door de dood van je vader en broers en het opsporen van codices voor een jonge Leonardo da Vinci zijn nog maar drie soorten van de vele, goed uitgewerkte sidequests. Doordat je hier constant op terug kunt vallen wanneer je de hoofdzaken beu bent, is een lange levensduur van Assassin's Creed II gewaarborgd. Tegelijkertijd vergroten deze missies de mogelijkheden van de game en van Ezio, aangezien de opdrachten voor alleskunner én vriend Leonardo da Vinci voornamelijk in het begin een aantal leuke gadgets opleveren.
Beter dan in een boek
Wil je alles leren over Italië in de renaissance, gebruik dan geen geschiedenisboeken, maar speel simpelweg Assassin's Creed II. Geheel waarheidsgetrouw is de game natuurlijk niet, maar de encyclopedieachtige stukjes die je bij elk gebouw en veel personages krijgt, geven toch het gevoel je iets bij te brengen. Daarnaast zijn realistische, renaissancistische HD-beelden van Florence en Venetië natuurlijk niet in die boeken te vinden.
De sfeer die de game uitademt door de nagenoeg perfect nagebouwde steden is er een die gedurende de hele speelduur blijft hangen. Ook de drukte op straat, het geroezemoes en geschreeuw van de bewoners en het feit dat er overal wel iets te doen lijkt te zijn, maken de wereld van AC2 een levendige en best gezellige omgeving. Aan grafische bugs en ondertitelfoutjes ontkomt AC2 echter niet, maar dat doet niets af aan de totaalervaring.
Totaal score:
