Infinite Undiscovery

Member Review | 1 juli 2009 - Tri-Ace, vooral bekend van de Star Ocean reeks, bracht in 2008 Infinite Undiscovery naar de Xbox 360. Het is misschien de zoveelste RPG die naar de 360 komt, maar toch vind ik dat deze RPG zijn plaats in het aanbod verdient. Waarom dat zo is, ga ik in enkele alinea's proberen uit te leggen.

In deze review leg ik bewust weinig aandacht op de gameplay maar meer om de omkadering en de sfeer. Gelieve geen comments te geven in het genre van "vertel wat meer over de gameplay"; daarvoor zijn reviews van sites zoals IGN.

Infinite Undiscovery begint misschien vrij zwak op gebied van verhaal: Nadat hij bevrijd wordt uit de gevangenis door Aya, sluit Capell zich aan bij een groepering die als doel heeft de maan van zijn ketenen te bevrijden. De manier waarop je in de groep geloodst wordt is al vrij origineel te noemen: Capell lijkt namelijk als twee druppels water op de leider van de verzetsbeweging; Sigmund. De andere leden van de groep zijn niet allemaal even enthousiast wat betreft Capell's komst; aanvankelijk aanvaarden enkele leden hem niet en behandelen ze hem als een buitenstaander. Enkel Aya en Sigmund beschouwen hem als lid van de groepering.

Hoe deze relaties zijn uitgewerkt in het hoge aantal filmpjes en dialogen is makkelijk samen te vatten: subliem. De dialogen zijn goed geschreven en zijn geen sleur om te lezen, beluisteren of bekijken. Een zeldzaam fenomeen dezer dagen. De manier waarop de personages met elkaar omgaan; de manier hoe Capell reageert op de andere personages hun uitspraken of gedrag. Het klopt gewoon allemaal.

Wanneer je van keten naar keten reist zul je niet altijd aan het vechten zijn; sterker nog; Infinite Undiscovery is een RPG waarin je relatief gezien niet zo veel aan het vechten bent. Het vechtsysteem is daarom niet echt schitterend uitgewerkt: met een druk op A doe je een gewone aanval, druk je op B dan doe je een skill en wanneer je één van deze twee knoppen langer ingedrukt houdt doe je een sterkere skill. Veel strategie zit er dus niet in het gevechtssysteem. Je bestuurt ook telkens maar één personage; de andere personages kan je eenvoudige bevelen geven zoals: "Save MP" en "Focus on the enemy". Helaas is het meer een alles of niets principe; ofwel geven je teamleden alles wat ze hebben ofwel doen ze wat gewone aanvallen.

Om de afwisseling erin te houden zijn de dungeons of plains waarin je vecht nooit echt lang en wordt je op het einde van zo'n sectie altijd beloond met een filmpje en weet je weer waarom Infinite Undiscovery zo'n onuitwisbare indruk maakt. Dit wordt nog in de hand gewerkt door de enorm sfeervolle muziek, die écht een vermelding waard is. Van het rustige muziekje in een boerendorpje tot de epische muziek bij een gevecht of het vernielen van een keten.

Zoals ik al zei vecht je vrij weinig voor een RPG. Dikwijls zal je taken vervullen om dorpsbewoners te helpen, maar het andere moment vlucht je voor een oger, val je met katapulten een kasteel aan of red je een jongen uit de klauwen van een gigantisch monster door met pijl en boog op het monster te schieten. Elke keer was ik aangenaam verrast. Natuurlijk nemen de gevechten nog een vrij groot deel van het spel in, maar de vijanden zijn niet zo dik gezaaid en het vechten wordt nooit een sleur.

Infinite Undiscovery speel je uit in een uur of dertig maar de dertig uren die je beleefd hebt zijn van zo'n hoog niveau dat je deze relatief korte speelduur van een RPG voor lief neemt. Nog een belangrijk punt om te melden is dat je Infinite Undiscovery pas mag beoordelen na een vijftal uur in het spel en niet meteen afrekenen op zijn (misschien ietwat eentonige) eerste uren.

Als je dit leest denk je waarschijnlijk dat Infinite Undiscovery van mij een cijfer rond de 75 krijgt. Als je naar beneden kijkt zal je duidelijk zien dat ik het spel een veel hoger cijfer geef. Ik ga proberen dit nog één keer kort uit te leggen:
Ja, IU's omgevingen zijn vrij leeg.
Ja, IU's gevechtsysteem is niet schitterend gebalanceerd uitgewerkt.
Ja, De AI van teamleden is niet schitterend.
Maar na een drie tot vijf uur spelen heeft Infinite Undiscovery je verwonderd en doen verlangen naar meer. Dit komt niet door een geweldig vechtsysteem maar door een (niet zo bijzonder) verhaal dat op schitterende wijze verteld wordt. De relaties tussen de verschillende personages worden zo treffend geschetst dat IU een onvergetelijke ervaring blijft.
Daarom geef ik IU gewoon een 89.